Niedomykalność strun głosowych

Niedomykalność fonacyjna głośni, inaczej zwana niedomykalnością strun głosowych, jest chorobą wynikającą z wadliwego użycia głosu. Polega ona na tym, że podczas fonacji fałdy głosowe nie stykają się na całej długości, co prowadzi do powstania szczeliny, przez którą przepływa powietrze nieprzekształcone w falę akustyczną.

Istnieją dwa typy niedomykalności fonacyjnej głośni: niewydolność jako rezultat przeciążenia głosu, jego nadmiernej i nieumiejętnej eksploatacji, a także niewydolność na skutek schorzeń psychofizycznych oraz przeczulic, często mających związek ze stresem i nerwicami. Może mieć zarówno charakter przemijający (początkowe stadium, przeciążenie głosu bez zmian w mięśniach krtani), jak i charakter trwały (w wyniku zwyrodnienia mięsni krtani, uszkodzeń, przewlekłych chorób górnych dróg oddechowych).

Przyczyny i objawy

Niedomykalność fonacyjna głośni często jest tzw. choroba zawodową. Czynnościowe przeciążenie głosu powoduje jego łatwą i szybką męczliwość, matowość, chrypkę, czasem nawet afonię (bezgłos). Przyczyną takiego stanu jest nieprawidłowa emisja głosu, nadużywanie twardego nastawienia głosu, warunki pracy zmuszające do mówienia w hałasie, w zbyt niskiej lub zbyt wysokiej temperaturze. Istnieją również inne czynniki zwiększające ryzyko zachorowania na niewydolność głośni, takie jak: mechaniczne urazy krtani, choroby tarczycy, operacje guzów szyi, serca, płuc, przełyku, nowotworów śródpiersia.

Najczęściej spotykanymi objawami niedomykalności strun głosowych są: zmęczenie głosowe, wyczerpywanie się w szybkim tempie możliwości głosowych, permanentna chrypka, matowość, szorstkość głosu, napięcie mięśni krtani, odczuwane jako napięcie szyi w przedniej części, „skrzeczenie”.

Rehabilitacja

W leczeniu niewydolności głośni stosuje się zabiegi fizykalne (jonoforeza, galwanizacja, inhalacja, elektrostymulacja), które zaleca laryngolog lub foniatra. Jeżeli natomiast schorzenie ma swoją przyczynę w niewłaściwym procesie fonacji, to najważniejszy jest odpoczynek głosowy (w skrajnych przypadkach zupełna cisza głosowa), a następnie nauczenie się prawidłowej emisji głosu, mające na celu wzmocnienie go i wydobywanie przy minimalnym wysiłku, bez obciążenia mięśni krtani i gardła.

Co warunkuje prawidłowa emisja głosu?

Emisja głosu obejmuje czynność oddychania, fonacji, artykulacji oraz używania rezonatorów. Od prawidłowego wykonywania tych czynności oraz ich prawidłowej koordynacji zależy jakość i wytrzymałość głosu. Osoby posiadające naturalną zdolność prawidłowej emisji głosu są w mniejszości – pozostali muszą tę umiejętność nabyć. Prawidłowa emisja głosu nie powinna powodować uczucia zmęczenia, napięcia, bólu. Należy nauczyć się oddychać właściwym torem, regulować ilość nabieranego powietrza oraz jego zużywanie, następnie nauczyć się podparcia oddechowego, wydłużyć czas fonacji oraz uruchomić rezonatory. Niezwykle ważne jest wyeliminowanie twardego ataku głosowego, powodujące zbyt silne uderzanie o siebie chrząstek nalewkowatych podczas fonacji, co prowadzi niekiedy do wtórnych zmian organicznych.